Czysty żydowski gniew 1
Z ogromną przyjemnością napisałem przedmowę do
nowej książki Daniela Clarke-Serreta pt. "Pure Jewish Anger" ("Czysty żydowski
gniew"). Nie zamierzam przepraszać za swój gniew. Jako osoba niebędąca Żydem, a
jednocześnie głęboko przejęta globalnym nasileniem antysemityzmu, czuję się
zaszczycony, że mój gniew współbrzmi z gniewem samego Daniela. Aby skutecznie z
tym walczyć, musimy – wspólnie – stać się jeszcze bardziej gniewni.
Andrew Fox
Czysty żydowski gniew
Andrew Fox
Koniec z owijaniem w bawełnę. To nie będzie łatwa lektura. Ale nie odwracaj wzroku.
Pieprzyć to.
Jestem wściekły z powodu antysemityzmu, który rozlewa się po Zachodzie – pewny
siebie i bezwstydny.
Jestem wściekły na tych, którzy wiedzą, że to złe, a mimo to siedzą bezczynnie,
pozwalając, by to trwało, nie robiąc i nie mówiąc absolutnie nic.
W Wielkiej
Brytanii doszło już do morderstw – Żydzi i ich ochroniarze zostali
zasztyletowani. Podpalano żydowskie karetki pogotowia.
Teraz w Londynie miały miejsce kolejne ataki na synagogi z użyciem materiałówzapalających. Dziś rano obudziła mnie wiadomość na WhatsAppie od bliskiego mi
żydowskiego przyjaciela; napisał o kolejnym potwornym akcie wymierzonym w
brytyjskich Żydów.
Mam tego dość. Czuję odrazę – i nie potrafię zrozumieć, jak ktokolwiek
przyzwoity może nie czuć tego samego. Dlaczego nie jesteśmy bardziej wściekli?
Żydzi są zmuszani
– znów – do odpowiadania za każde oskarżenie, każdą fantazję, każde
"oszczerstwo o krew" (blood libel) rzucane pod adresem państwa Izrael.
Żydowski student w Londynie, Paryżu, Nowym Jorku czy Melbourne jest traktowany
tak, jakby zasiadał w izraelskim gabinecie wojennym. Synagogę traktuje się jak
obiekt militatrny. Koszerna restauracja staje się polem zastępczej bitwy. Od żydowskiego
dziecka w szkolnym mundurku oczekuje się, że udźwignie ciężar moralny
wojny, której nie wywołało; rządu, którego nie wybrało; oraz sytuacji w
regionie, którego większość oskarżycieli nie potrafiłaby nawet wskazać na mapie
bez pomocy.
To groteskowe. To stara nienawiść w nowych szatach, z nowymi hasłami. Jestem
wściekły – i wy też powinniście być.
Skoro to czytasz, to dlaczego, do cholery, nie jesteś bardziej wściekły?
Ocaleni z
Holokaustu mówili mi osobiście, że atmosfera w dzisiejszej Wielkiej Brytanii
przypomina Niemcy lat 30. XX wieku.
Dlaczego nasi przywódcy, nasz rząd, nasz wymiar sprawiedliwości nie chcą ich
słuchać? Holokaust nie pojawił się od razu w swojej pełnej, przerażającej
formie. Zaczął się od demonizacji, izolacji i niesprawiedliwego obwiniania.
Obudźcie się. Do.Cholery.
Powróciły
oskarżenia o "rytualne mordy" (tzw. *blood libel*). Zostały one jedynie
"wyprane" poprzez język aktywizmu, praw człowieka i moralnej pilności.
Żydzi znów przedstawiani są jako wyjątkowo okrutni, skłonni do spisków i żądni
krwi. Izraelowi zarzuca się nie tylko błędy, brutalność czy prowadzenie wojny,
lecz przypisuje mu się zło o charakterze metafizycznym.
Każda ofiara staje się dowodem na żydowską podłość. Złożoność sytuacji zostaje
całkowicie wymazana. Okrucieństwa popełniane przez Hamas, Hezbollah czy Iran są
rozmywane w oparach relatywizującego kontekstu. Żydowski ból poddawany jest
kwestionowaniu, żydowski strach – wyśmiewany, a żydowska samoobrona –
piętnowana jako przestępstwo.
Najbardziej
odrażającym przejawem tego zjawiska jest obsceniczne odwrócenie znaczenia
Holokaustu w kontekście Strefy Gazy.
Gaza to nie Holokaust. Gaza to nie Auschwitz. Gaza to nie Treblinka. Gaza nie
jest zindustrializowaną, zakrojoną na skalę kontynentu próbą mechanicznej
eksterminacji całego narodu.
Gaza to nie mord sześciu milionów ludzi tylko dlatego, że byli Żydami. Gaza to
nie dzieci selekcjonowane do komór gazowych, rodziny rozstrzeliwane nad dołami,
społeczności wymazane z mapy Europy ani nazwiska zamienione w popiół.
Porównywanie wojny w Strefie Gazy do próby eksterminacji narodu żydowskiego
jest obrzydliwą profanacją. Nie ma tu żadnej analogii. Żadnej.
Cierpienie
ludności cywilnej w Strefie Gazy czy Libanie jest po prostu nieodłącznym elementem
wojny. Może być ono realne, nie czyniąc przy tym z Żydów nazistów. Wojna może
być przerażająca, nie stając się jednocześnie Szoah.
Można opłakiwać Palestyńczyków, nie przywłaszczając sobie przy tym języka
żydowskiej zagłady, by użyć go jako broni przeciwko samym Żydom.
Holokaust nie jest metaforą, którą można wykorzystywać dla własnej wygody
retorycznej. Była to konkretna zbrodnia, dokonana na konkretnym narodzie, na
konkretną skalę i w konkretnym celu ideologicznym: całkowitego wyeliminowania Żydów
z powierzchni ziemi.
Odwracanie tego pojęcia przeciwko Żydom jest dziś moralnie odrażające.
Każdy na Zachodzie powinien stanąć po stronie swoich żydowskich sąsiadów. Powinni to zrobić, ponieważ Żydzi są dziś zastraszani, nękani, izolowani i zbiorowo obarczani odpowiedzialnością za działania państwa. Powinni stanąć po ich stronie, ponieważ historia już pokazała, dokąd prowadzi ta droga, gdy przyzwoici ludzie znajdują tysiąc wyrafinowanych powodów, by odwrócić wzrok.
Milczenie oznacza
przyzwolenie. Kiedy żydowskie szkoły potrzebują ochrony, kiedy uczniowie
ukrywają Gwiazdy Dawida, kiedy rodziny zastanawiają się, czy bezpiecznie jest
pójść pieszo do synagogi, kiedy tłumy skandują hasła, przez które Żydzi czują
się jak zwierzyna łowna w miastach, które nazywają swoim domem, kiedy żydowskie
karetki i miejsca kultu stają się celem ataków przy użyciu bomb zapalających –
wtedy sprawdzian moralny jest prosty.
Stań po stronie Żydów albo przyznaj, że twoje zasady są gówno warte.
Brak solidarności to hańba. Odmowa nazwania antysemityzmu po imieniu – tylko dlatego, że przybiera on modną maskę polityczną – to hańba. Tchórzostwo instytucji, polityków, uniwersytetów i postaci ze świata kultury, które potrafią zidentyfikować każdy rodzaj nienawiści, z wyjątkiem właśnie tego – to hańba.
Do cholery, co my
wyprawiamy, Brytanio? Dlaczego nie jesteśmy bardziej wściekli? Dlaczego nie
tworzymy żywych tarcz wokół naszej społeczności żydowskiej?
Nasi dziadkowie toczyli światową wojnę właśnie po to, by coś takiego nigdy
więcej się nie powtórzyło. A jednak dzieje się to ponownie – dokładnie to samo
– podczas gdy my stoimy z założonymi rękami i nie robimy absolutnie nic.
Jestem wściekły,
ponieważ Żydzi nie powinni musieć błagać o wsparcie. Nie powinni czuć, że muszą
komuś dziękować tylko za to, że okazał im solidarność.
Wściekam się, bo hasło "Nigdy więcej" – któremu ludzie tak chętnie klaszczą –
okazuje się bezużyteczne w chwili, gdy potrzeba prawdziwej odwagi.
Jestem wściekły, ponieważ wspieranie Żydów to jedyna słuszna postawa, a mimo to
zbyt wielu ludzi – skądinąd dobrych i przyzwoitych – wybiera milczenie,
obojętność lub niechęć.
Słuchajcie:
prościej już tego ująć nie potrafię. Kiedy skończą z Żydami, przyjdą też po
was.
Wkurwcie się, póki nie jest za późno – jeśli nie dla Żydów, to przynajmniej dla
samych siebie i swoich dzieci.
Polskie tłumaczenie Alex Wieseltier