7 października ukształtował obecny Kneset

Jak tragedie z 7 października ukształtowały obecny Kneset
Sally, Judean People Front, Listopad 2026

W skład nowo zaprzysiężonego 26. Knesetu wchodzi bezprecedensowa grupa 46 posłów, którzy po raz pierwszy zasiadają w parlamencie, a których życie uległo radykalnej zmianie na skutek ataku Hamasu z 7 października 2023 roku.
Są wśród nich pogrążeni w żałobie rodzice, członkowie rodzin zamordowanych lub uprowadzonych Izraelczyków, ranni rezerwiści oraz osoby, które wcześniej walczyły o uwolnienie zakładników.
Ich obecność w parlamencie to coś znacznie więcej niż zwyczajna wymiana kadr politycznych. Do instytucji odpowiedzialnej za kontrolowanie działań państwa w obliczu katastrofy weszły osoby, które przez długi czas domagały się rozliczeń i odpowiedzi.
Choć reprezentują różne opcje polityczne, wspólne doświadczenie żałoby i traumy może w fundamentalny sposób zmienić kierunek, w jakim podąża izraelska polityka.
Gadi Eisenkot, lider centrowej partii "Yashar", otrzymał misję sformowania nowego rządu koalicyjnego; w trakcie wojny stracił syna oraz dwóch siostrzeńców. Były szef sztabu Sił Obronnych Izraela (IDF) w czerwcu 2024 roku ustąpił z gabinetu wojennego, uznając, że względy polityczne utrudniają podejmowanie kluczowych decyzji w czasie konfliktu. Podczas inauguracji swojego ruchu politycznego Eisenkot podkreślił determinację, by mimo trwającego bólu wojennego dążyć do odbudowy kraju.
Wśród nowych parlamentarzystów z ramienia "Yashar" znalazła się Shira Shapiro. Jej syn, 22-letni żołnierz Aner, zginął bohatersko 7 października, odpierając ataki granatami w schronie w pobliżu miejsca festiwalu muzycznego Nova – dzięki jego postawie udało się ocalić życie wielu osób.
Shira, doświadczona urbanistka z ponad dwudziestoletnim stażem w służbie publicznej (pełniła m.in. funkcję w izraelskim Ministerstwie Dziedzictwa), weszła do polityki, aby uczcić pamięć syna, odbudować zaufanie społeczne oraz dążyć do utworzenia zjednoczonego syjonistycznego rządu.

Kilka rodzin dotkniętych tragedią ataku Hamasu z 7 października weszło do Knesetu, prezentując jednak odmienne postawy polityczne. Talik Gvili, której syn Ran został zabity, a jego szczątki zidentyfikowano w Gazie po ponad 800 dniach, dołączyła do partii Likud premiera Netanjahu. Wybór partii odróżnia ją od innych rodzin ofiar, które obarczają rząd odpowiedzialnością za zaniedbania z 7 października. To pokazuje, że wspólna tragedia nie determinuje jednolitych przekonań politycznych.
Inni rodzice, którzy stracili bliskich, obrali odmienne ścieżki: Michal Hirsch Negri, której syn Roee zginął w kibucu Be'eri, wstąpiła do partii B'Yachad (kierowanej przez Bennetta), by wykorzystać swoje doświadczenie w edukacji i samorządzie w procesie tworzenia polityki państwa.
Rafi Ben Shitrit, który stracił syna w Nahal Oz, dołączył do partii Jisra'el Bejtenu (kierowanej przez Liebermana) i współzałożył "Radę Październikową" (October Council) – grupę domagającą się rozliczenia rządu oraz powołania państwowej komisji śledczej.
Noam Tibon, który w heroiczny sposób uratował swoją rodzinę podczas ataku na kibuc Nahal Oz, również wstąpił do B'Yachad i stał się zdecydowanym krytykiem rządu, domagając się odpowiedzialności oraz niezależnego dochodzenia w sprawie rządowych zaniedbań.
Sharon Sharabi (Jisra'el Bejtenu) oraz Tzvika Mor (partia Syjonizm Religijny-Zehut), obaj będący bliskimi krewnymi zakładników uprowadzonych 7 października, wkroczyli do polityki, naznaczeni głęboką traumą osobistą. Bracia Sharabiego – Yossi, który zginął w niewoli i Eli, ktory po uwolnieniu odkrył, że jego rodzina została zamordowana, stali się dla niego motywacją do walki o powrót zakładników oraz do położenia nacisku na kwestie bezpieczeństwa narodowego.
Syn Tzviki, Eitan, spędził w niewoli 738 dni; Cwika współkierował "Forum Tikwa", które sprzeciwiało się częściowym porozumieniom, zakładającym wymianę więźniów na zawieszenie broni i przynoszącym ryzyko rezygnacji z pozostałych zakładników.
Historie tych ludzi odzwierciedlają głębokie podziały społeczne dotyczące strategii negocjacji w sprawie zakładników, ukazując napięcie między imperatywem moralnym, polityką bezpieczeństwa i wartością życia jednostki. Teraz te osoby, bezpośrednio dotknięte tragedią, będą miały wpływ na kształtowanie przyszłej polityki Izraela.
Nowe pokolenie izraelskich parlamentarzystów, w dużej mierze weterani konfliktu w Strefie Gazy oraz osoby doświadczone skutkami wydarzeń z 7 października, wnosi do polityki perspektywę głęboko osobistą, ukształtowaną przez realia pola walki.
Yonatan Shalev, 24-latek i najmłodszy w historii członek Knesetu, jest współzałożycielem organizacji "Shoulder to Shoulder" ("Ramię w ramię") i prowadzi kampanię przeciwko zwolnieniom ze służby wojskowej. Do działania popchnęła go śmierć przyjaciela na wojnie. Yair Fink (z partii Demokraci) po 7 października spędził ponad 210 dni w służbie rezerwowej; jest współzałożycielem grupy "Lobby 99" i sprzeciwiał się reformom sądownictwa oraz zwolnieniom z wojska dla ultraortodoksyjnych Żydów.
Omri Ronen (również z partii Demokraci), oficer jednostki Maglan, oficer służacy w ramach rezerwy ponad 350 dni, a który stracił babcię podczas masakry w kibucu Kfar Aza, brał udział w protestach przeciwko reformom prawnym oraz angażował się w odbudowę regionu Negew.
Elisha Madan, który w listopadzie 2023 roku w wyniku eksplozji w Strefie Gazy stracił obie nogi, objął mandat w Knesecie dokładnie w trzecią rocznicę odniesienia ran, a podczas zaprzysiężenia stał na swoich protezach.
Dla tych osób bezpieczeństwo narodowe i obowiązki obywatelskie nie są abstrakcyjnymi pojęciami politycznymi, lecz życiowym doświadczeniem, które stanowi integralną część ich tożsamości.
Atak z 7 października głęboko zmienił odpowiedzialność polityczną w Izraelu, a jego ofiary – ofiary śmiertelne, porwania i traumy – są głęboko odczuwalne w całej populacji liczącej około 10 milionów osób.
Nowo wybrani parlamentarzyści nie są odległymi obserwatorami, lecz ocalałymi, żołnierzami, obrońcami zakładników i pogrążonymi w żałobie rodzicami, którzy wnoszą do rządzenia osobiste, emocjonalne konsekwencje.
Mają oni jednak zróżnicowane poglądy polityczne. Niektórzy popierają Netanjahu, inni domagają się rozliczenia poprzez śledztwo. Niektórzy naciskają na reformę wojskową i uczciwą służbę narodową, podczas gdy inni stawiają na pierwszym miejscu odnowę demokratyczną, jedność i zaufanie publiczne.
Ich wielorodność podkreśla, że 7 października nie mieści się w jednej narracji politycznej. Co najważniejsze, pilne wyzwania narodowe Izraela są teraz nierozerwalnie związane z głęboko osobistymi i emocjonalnymi doświadczeniami, nakładając na tych przywódców zarówno ogromną odpowiedzialność, jak i szansę na wspieranie humanizmu i przywództwa skoncentrowanego na społeczeństwie, a nie na podziałach.
Można mieć, choć niepewną, nadzieję, że Eisenkot włączy partie arabskie do koalicji w Knesecie, postrzegając takie włączenie jako odważne, jednoczące oświadczenie w obliczu głębokich podziałów narodowych i globalnych.
Wierzę, że izraelscy Żydzi i Arabowie mogą przezwyciężyć dzielące ich podziały.
Jako Żyd mieszkający w diasporze, popieram bezpieczeństwo i suwerenność Izraela, jednocześnie krytykując sposób, w jaki tamtejszy rząd podchodzi do konfliktów. Dystans wobec konfliktu pozwala dostrzec możliwości, które innym mogą umknąć.
Izrael wiele przeszedł, a jego nowy parlament, ​​złożony z osób, które rozumieją cenę, jaką trzeba było za to zapłacić' ma szansę zbudować przyszłość, w której ludzie z różnych środowisk będą mogli znaleźć płaszczyznę porozumienia.

Kompilacja i polskie tłumaczenie Alex Wieseltier

https://reubensalsa.substack.com/p/how-the-tragedies-from-october-7?