Konferencja w Bludan

Konferencja w Bludan
Wydarzenie w historii konfliktu arabsko-izraelskiego, o którym (prawdopodobnie) nigdy nie słyszeliście

Wiele z elementów definiujących arabskie postawy wobec Izraela i syjonizmu, które przypuszczalnie istniały od niepamiętnych czasów, w rzeczywistości ma określone korzenie historyczne. Jednym z kluczowych wydarzeń jest Konferencja w Bludan z 1937 roku, podczas której postawy Arabów, narastające co najmniej od początku Mandatu, ostatecznie skrystalizowały się w jasny program polityczny, który pozostaje niezwykle spójny do dziś.
Zwołane w syryjskim górskim kurorcie Bludan po Komisji Peela, która jako pierwsza zaproponowała podział Palestyny, było jednym z pierwszych dużych spotkań przywódców arabskich, którzy wyrazili swój wspólny sprzeciw wobec syjonizmu.
Od Deklaracji Balfoura z 1917 roku, kiedy Wielka Brytania wyraziła poparcie dla utworzenia "narodowego domu" dla narodu żydowskiego w Palestynie, nastąpił wzrost imigracji Żydów do kraju i napięć arabsko-żydowskich. Po serii gwałtownych konfrontacji w latach 20. i na początku lat 30. XX wieku, w 1936 roku wybuchła arabska rewolta, której celem były zarówno brytyjskie władze, jak i żydowska imigracja.
To właśnie w tym okresie Haj Amin al-Husseini, Wielki Mufti Jerozolimy, zaczął szukać o szerszego poparcia Arabów i muzułmanów, począwszy od zwołania w 1931 roku Kongresu Islamskiego w Jerozolimie, którego celem było podniesienie świadomości na temat kwestii palestyńskiej w świecie muzułmańskim.
Konferencja Bludan odbyła się we wrześniu 1937 roku w zachodniej Syrii i miała na celu sformułowanie zjednoczonej reakcji Arabów na Komisję Peela. Miejsce to wybrano zarówno ze względu na łatwy dojazd z Palestyny, Libanu, Iraku i Egiptu, jak i ze względu na stosunkowo niewielką kontrolę władz kolonialnych i możliwość łatwego pomieszczenia dużej liczby delegatów.Konferencji przewodniczył były premier Iraku, Naji al-Suwaidi, a wiceprzewodniczącymi byli intelektualista Shakib Arslan z Libanu, były minister edukacji Egiptu, Mohammed Aluba Pahza, oraz grecko-prawosławny biskup Hims, Ali Hurayki. Chociaż rząd Syrii nie uczestniczył oficjalnie w konferencji z powodu nacisków anglo-francuskich, był najliczniej reprezentowany na konferencji – 115 delegatów. Palestynę reprezentowało 97 delegatów, Liban 59, Transjordania 29, Irak 9, Egipt 2, a Trypolitania 1.
Na znak dalszego panarabskiego poparcia dla konferencji, Ahmad al-Sabah, emir Kuwejtu, oraz grupy o orientacji islamskiej z kilku egipskich miast i miasteczek, a także z Tunezji, Algierii i Maroka, wysłały depesze solidarności i telegramy.
Kilka rezolucji przyjętych podczas konferencji odrzuciło zarówno plan podziału Palestyny, jak i utworzenia tam państwa żydowskiego. Ponadto, potwierdziła ona, że ​​Palestyna jest integralną częścią świata arabskiego. Powołano szereg komitetów, których zadaniem było zbadanie sposobów przeciwstawienia się podziałowi.
Znaczenie konferencji w Bludan polegało na demonstracji panarabskiego poparcia dla ruchu antysyjonistycznego w Palestynie.
Rozpowszechniana na konferencji broszura zatytułowana "Żydzi i Islam" została określona jako "pierwszy w historii tekst propagujący jawną nienawiść do Żydów w kontekście islamskim poprzez połączenie wybranych antyżydowskich epizodów z życia Mahometa z tak zwaną niegodziwością Żydów w XX wieku".