Bezdenna chwila

Bezdenna Chwila
Robert Frost

On stanął w wiatru powiewie, co to było
Głęboko gdzieś w klonach, blade, lecz nie duch?
Stał tam, marzec przywołując w myślach,
Gotów wierzyć we wszystko, zamieniony w słuch.

"Och, to Raj w rozkwicie" – rzekłem.
I zaiste, zatrzęsienie było tu kwiatów,
Gdybyśmy tylko w marcu założyli
Taką białą bujność przynależną latu.

Staliśmy chwilę w tym przedziwnym świecie,
Jak ktoś, kto zwodnych pozorów się ima.
A potem rzekłem prawdę (i poszliśmy dalej).
To młody buk, co starych liści się kurczowo trzyma.

………………………………………………………………

A Boundless Moment

He halted in the wind, and — what was that
Far in the maples, pale, but not a ghost?
He stood there bringing March against his thought,
And yet too ready to believe the most.

"Oh, that's the Paradise-in-bloom," I said;
And truly it was fair enough for flowers
had we but in us to assume in march
Such white luxuriance of May for ours.

We stood a moment so in a strange world,
Myself as one his own pretense deceives;
And then I said the truth (and we moved on).
A young beech clinging to its last year's leaves.